Rehabilitacja barku Warszawa

Stabilizację wykonuje się najczęściej po nawracających zwichnięciach, często podczas artroskopii barku. Chirurg barku naprawia obrąbek stawowy (np. metodą Bankarta) albo przenosi fragment kości, żeby powiększyć panewkę (zabieg Latarjeta). Operacja przywraca mechaniczną stabilność, a orteza w pierwszych tygodniach chroni staw barkowy i gojące się tkanki. Po jej zdjęciu mięśnie są jednak słabe, a ramię sztywne. Rehabilitacja pooperacyjna przebiega według protokołu z kliniki: najpierw odzyskujemy zakres ruchu, potem budujemy siłę stożka rotatorów i mięśni łopatki. Na końcu ćwiczymy ruchy z Twojego sportu: rzut, podciągnięcie czy chwyt na macie.

Stożek rotatorów tworzą cztery mięśnie, których ścięgna obejmują głowę kości ramiennej i utrzymują ją w panewce:

• nadgrzebieniowy,
• podgrzebieniowy,
• obły mniejszy,
• podłopatkowy.

Uszkodzenie stożka rotatorów może nastąpić przy urazie albo stopniowo, pod wpływem przeciążeń. Typowe objawy to ból przy unoszeniu ręki bokiem, osłabienie i kłopot ze spaniem na chorym boku. Wiele częściowych uszkodzeń dobrze reaguje na mądrze dawkowane ćwiczenia wzmacniające, również bez operacji, jeśli tak zdecyduje lekarz prowadzący.

Przy zwichnięciu głowa kości ramiennej wypada z panewki, najczęściej do przodu. Po nastawieniu ostry ból szybko mija, ale rozciągnięta torebka i uszkodzony obrąbek zostają. U młodych, aktywnych osób łatwo rozwija się wtedy niestabilność stawu ramiennego, a bark wypada ponownie. Rehabilitacja pourazowa opiera się na ćwiczeniach stabilizacyjnych i wzmacniających, które odbudowują siłę i kontrolę mięśni obręczy barkowej (stożka rotatorów i mięśni łopatki) oraz chronią staw przed kolejnymi przeciążeniami. To od nich zależy, czy wrócisz na matę z pewnością ruchu, czy z obawą przed każdym zamachem.

Kaletka to mały woreczek z płynem, który zmniejsza tarcie między ścięgnami a wyrostkiem barkowym. Podrażniona boli przy unoszeniu ręki w bok, sięganiu do tylnej kieszeni i spaniu na chorym ramieniu. Bardzo podobne objawy daje zapalenie kaletki podnaramiennej, która często łączy się z podbarkową. Rzadko jest to problem izolowany, zwykle towarzyszy mu przeciążenie stożka rotatorów. Najpierw ograniczamy ruchy, które nasilają objawy, a potem stopniowo uczymy bark znowu je tolerować. W ramach edukacji podpowiadamy też, jak ułożyć ramię do snu i co zmienić przy biurku, żeby ograniczyć nocne bóle i przeciążenia barku w najbardziej bolesnym okresie.

To ból z przodu i z boku barku, nasilający się przy unoszeniu ręki, nazywany też konfliktem podbarkowym lub zespołem cieśni barkowej. Dawniej tłumaczono go ocieraniem się ścięgien o kość i leczono operacją poszerzającą przestrzeń pod wyrostkiem. Badania porównujące taki zabieg z ćwiczeniami pokazały jednak podobne efekty. Dlatego w większości przypadków zaczynamy od ćwiczeń:

1. ograniczamy na chwilę ruchy, które wyraźnie nasilają ból;
2. wzmacniamy stożek rotatorów i poprawiamy biomechanikę łopatki, czyli sposób, w jaki porusza się przy unoszeniu ręki;
3. stopniowo wracamy do pracy z ręką uniesioną nad głowę.

Zarostowe zapalenie torebki stawowej, nazywane też zespołem zamrożonego barku, zaczyna się od silnego, często nocnego bólu i przechodzi w dużą sztywność. Problem dotyczy głównie osób między 40. a 60. rokiem życia, częściej kobiet i diabetyków. Objawy z czasem zwykle słabną, choć nie zawsze znikają całkowicie. Przywracamy ruchomość i siłę stopniowo, bez gwałtownego rozciągania, które w bolesnej fazie tylko pogarsza sprawę. Jeśli lekarz zdecyduje o zabiegu, takim jak artroskopowe uwolnienie torebki stawowej, prowadzimy dalszą rehabilitację według jego zaleceń.

Tendinopatia to przeciążenie ścięgna, któremu towarzyszy ból i spadek tolerancji na wysiłek. Często występuje po nagłym wzroście obciążenia, np. gdy w planie przybywa ćwiczeń nad głową albo gdy długo pracujesz z rękami powyżej linii ramion. Ścięgna nie lubią skoków obciążenia, ale bezruch też im nie służy. Celem rehabilitacji barku jest więc nie tylko wyciszenie bólu, ale usunięcie przyczyn przeciążenia stożka rotatorów: najczęściej słabszych mięśni, zaburzonej pracy łopatki albo zbyt szybkiego wzrostu obciążeń. Prowadzimy progresję od ćwiczeń izometrycznych (napięcie mięśnia bez ruchu ręki) po pełne, dynamiczne ruchy.

Chrupanie przy krążeniu ramieniem niepokoi wielu pacjentów. Tymczasem bezbolesne odgłosy są bardzo częste także u osób w pełni sprawnych i nie wymagają leczenia. Zawsze tłumaczymy, skąd się biorą, bo lęk przed nimi potrafi ograniczać bardziej niż one same.

Inaczej jest, gdy trzaskom towarzyszy ból lub osłabienie. Wtedy szukamy przyczyny, którą bywa np. podrażnione ścięgno bicepsa. Przy schorzeniach głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia rehabilitacja barku polega na stopniowym oswajaniu ścięgna z obciążeniem, podobnie jak przy innych tendinopatiach.

Złogi wapnia odkładają się najczęściej w ścięgnie mięśnia nadgrzebieniowego. Bywają bezobjawowe i wychodzą przypadkiem na RTG, ale potrafią też wywołać ostry ból, zwłaszcza gdy organizm zaczyna je wchłaniać. O leczeniu samych złogów decyduje lekarz. Jeśli zaleci blokadę barku, czyli zastrzyk zmniejszający ból i stan zapalny, to dobry moment na start aktywnej rehabilitacji: bark jest wtedy mniej drażliwy i lepiej przyjmuje ćwiczenia. Po ustąpieniu silnych dolegliwości odbudowujemy siłę, której ubyło przez tygodnie oszczędzania ręki.